فراتاب: امروز بیشتر مردم نام اوتیسم را شنیدهاند، اما شناخت این اختلال به شکل امروزی، نتیجه سالها پژوهش و تغییر نگاه اندیشمندان است. اوتیسم مسیری طولانی را طی کرده؛ از زمانی که بخشی از اسکیزوفرنی تصور میشد تا امروز که به عنوان یک اختلال عصبی_رشدی شناخته میشود.
1911 و بکارگیری واژه اوتیسم
واژه «اوتیسم» نخستین بار در سال ۱۹۱۱ توسط روانپزشک سوئیسی، اوگن بلولر، به کار برده شد. آن زمان این واژه برای توصیف یکی از ویژگیهای بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی استفاده میشد و هنوز کسی اوتیسم را یک اختلال جداگانه نمیدانست.
اوتیسم دوره کودکی
در سال ۱۹۴۳، لئو کانر، روانپزشک آمریکایی، مقالهای منتشر کرد که آغاز شناخت اوتیسم به شکل امروزی بود. او ۱۱ کودک را معرفی کرد که در برقراری ارتباط با دیگران مشکل داشتند، رفتارهای تکراری نشان میدادند و تمایل بیشتری به تنها بودن داشتند. کانر این وضعیت را «اوتیسم دوران کودکی» نامید.
سندرم آسپرگر
یک سال بعد (1944)، هانس آسپرگر، پزشک اتریشی، کودکانی را معرفی کرد که با وجود هوش خوب، در برقراری ارتباط با دیگران مشکل داشتند. بعدها این وضعیت «سندرم آسپرگر» نام گرفت.
باور اشتباه درباره مادران
در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، نظریهای مطرح شد که رفتار سرد مادران را علت اوتیسم میدانست. این نظریه سالها خانوادهها را با سرزنش و احساس گناه روبهرو کرد، اما بعدها پژوهشها نشان داد این باور درست نبوده و اوتیسم ارتباطی با رفتار والدین ندارد.
کشف رابطه اوتیسم با عوامل ژنتیکی
از اواخر دهه ۱۹۷۰، تحقیقات نشان داد که اوتیسم بیشتر به عوامل ژنتیکی و زیستی مربوط است. این یافتهها نگاه دانشمندان به اوتیسم را تغییر داد.
در سال ۱۹۸۰، اوتیسم به عنوان یک اختلال مستقل وارد کتاب راهنمای تشخیص بیماریهای روانی (DSM) شد. چند سال بعد، روشهای تشخیص کاملتر شد و آموزش و توانبخشی افراد دارای اوتیسم بیشتر مورد توجه قرار گرفت. فیلم «مرد بارانی» که در سال ۱۹۸۸ اکران شد، باعث شد افراد بیشتری با اوتیسم آشنا شوند.
رد رابطه واکسنها با اوتیسم
سال ۱۹۹۸، مقالهای منتشر شد که ادعا میکرد واکسن MMR باعث اوتیسم میشود. این خبر نگرانی زیادی ایجاد کرد، بعدها مشخص شد آن پژوهش ایرادهای جدی علمی داشته است و تحقیقات فراوان نشان داد که واکسنها باعث اوتیسم نمیشوند.
اشکال مختلف اوتیسم
در سال ۲۰۱۳، تغییر مهم دیگری رخ داد. از آن پس، سندرم آسپرگر و چند تشخیص مشابه با عنوان «اختلال طیف اوتیسم» (ASD) شناخته شدند. این تغییر نشان داد که اوتیسم در افراد مختلف، شکلها و شدتهای متفاوتی دارد.
پژوهشها درباره اوتیسم همچنان ادامه دارد. اندیشمندان هر سال اطلاعات بیشتری درباره علتهای این اختلال و راههای تشخیص آن به دست میآورند. در سالهای اخیر، استفاده از فناوریهای جدید به تشخیص زودهنگام کمک کرده و توجه به آموزش، حمایت و کیفیت زندگی افراد دارای اوتیسم نیز بیشتر شده است. تاریخ اوتیسم نشان میدهد که با پیشرفت علم، بسیاری از باورهای نادرست گذشته کنار گذاشته شده و شناخت این اختلال هر روز کاملتر میشود.
گزارش از صبا منصوری از اعضای مدرسه روزنامهنگاری فراتاب
بازنشر این مطلب با ذکر منبع «فراتاب» بلامانع است.
