در سراسر آن بیابان‌های فراخ بی‌پایان اگر نغمه‌ای طنین می‌افکند، سرود جنگ و غارت و نوای رهزنی و مردم‌کشی بود. نه پندی و حکمتی بر زبان قوم جاری بود نه شوری و مهری از لب‌هاشان می‌تراوید. شعرشان توصیف پشک شتر بود